De perfectionist.

“Mooi!, heel goed, Katrien” Ze gaf een presentatie, als cursist, voor de groep. “Hoe bedoel je.” Verwonderd keek ik haar aan. “Nou gewoon, goed, prima, niks meer aan doen!”. “Niets te verbeteren?”.  “Niets, gewoon goed” en ik voegde er intuïtief nog aan toe: “Je bent gewoon goed”. Daar kon ze niet mee overweg. Van huis uit had ze altijd geleerd dat het beter kon en vooral beter moest. Ze moest ook vooral zelf steeds beter worden. Feilloos wist haar vader haar verbeterpunten op te sommen. Jaar in jaar uit.  Dat hoorde ik overigens pas later. Verward ging ze weer zitten en bleef gedurende de rest van middag een beetje stil voor zich uit staren. Onlangs, jaren later,  kwam ik haar weer tegen. Ze wist deze gebeurtenis onmiddellijk op te lepelen. Het had haar nog tijdenlang bezig gehouden. Het bleek uiteindelijk de omslag in haar denken en doen. Ze trakteerde mij op een heerlijke cappuccino. Als...

Pijl uit de boog

Je mond houden. Dat hebben ze vooral geleerd in de zesdaagse ICM opleiding ‘Coachend leidinggeven’. Je mond houden en luisteren. En. Als je een vraag stelt dan als een pijl uit een boog. Richten, aanspannen en loslaten. Kijken of en waar de pijl het doel treft. En dan wachten op reactie.  Slechts één vraag stellen. Geen tweede of zelfs derde vraag erachteraan of een verduidelijking als er niet om gevraagd wordt. Hoe simpel kan het zijn, probeer het maar eens uit. En natuurlijk ook veel gelachen om elkaars...

Opstelling

Zonder aarzeling zette ze zichzelf met het kleine houten figuurtje tussen haar beide ouders. Als driejarige. Bemiddelend tussen beide partijen. Het bemiddelen doet ze nog steeds. Ze maakte er zelfs haar werk van. Het gaat haar  – met haar sterk ontwikkelde en feilloze intuïtie – uiteraard zeer goed af. Privé word het echter steeds belastender om binnen de complexe familiesituatie voortdurend te blijven bemiddelen. Kortom: bekaf! De bewustwording van deze verstrikking zorgt er nu voor dat coachee aan de slag kan gaan met hernieuwende ordening en betere balans. Zelfde competentie, verschillende uitwerking. Ik luister en stel...

Aandacht

‘Niet de vorm maakt de lijn perfect maar de aandacht waarmee hij gemaakt is’ aldus kalligraaf Anneke Roozendaal. Dat vind ik mooi. Aandacht. De aandacht is cruciaal.  De kracht van mijn coaching is aandacht geven, voortdurend.  Aandachtig zijn in het hier en nu. Aandacht is de poort naar cognitie (wikipedia). Aandacht komt terug in het focussen van Gendlin en in de Benedictijnse spiritualiteit. Aandachtig luisteren om tot een goed resultaat te komen. Erbij blijven en niet...

Angst

Evelien is bang om haar baan kwijt te raken. Ze is hier twee dagen. Op de coach-boerderij in Dreumel. Ze vertelt en vertelt. Haar leven spoelt langs en over mij heen. Ik luister en stel vragen. Angst, we worden geregeerd door angst. Het ongebreidelde wapenbezit in Amerika komt voort uit angst. Angst is het resultaat van je gedachten. Ons reptielenbrein slaat aan als het denkt dat iets bedreigend is. Meestal is het dat niet. Er is eigenlijk geen reden om bang te zijn. Het zijn ‘slechts’ gedachten. Maar toch… Toch zijn we bang. Bang om de grip kwijt te raken. Bang om het even niet meer te weten. Bang om een flater te slaan. Bang om ons kwetsbaar op te stellen. Evelien wordt hier geconfronteerd met haar angst. De vrijheid dient zich...

Veranderen

Veranderen geeft altijd ophef. Stel, je bent in coach-retraite geweest, hier op de boerderij in Dreumel en gaat met een nieuwe instelling weer naar huis, naar je werk. Je hebt op een andere wijze geleerd te kijken. Je gaat op een andere wijze om met je gedachten. Je omgeving weet van echter van niets en heeft commentaar. Daarom houden we altijd contact. Uiterlijke wijzigingen vallen natuurlijk wel op. Mathijs van Nieuwkerk met z’n blonde kapsel, waterstofperoxide of Italiaanse zon? Blijft het blond? Ik luister naar je en stel...

‘Reculer pour mieux sauter’.

‘Reculer pour mieux sauter’. Een stapje terugzetten om beter te kunnen springen. Met jezelf in conclaaf gaan. Dat doet Marianne. Ze weet het even niet meer en besluit tot een dag coaching hier op de boerderij in Dreumel. Bij tanken, haar verhaal doen,  de dingen op een rijtje krijgen. Weg uit de sleur van alledag. Rust. Ze tekent haar levensloop.  De rode lijn staat dan voor gezondheid, de groene voor de eigen ontwikkeling en de blauwe voor scholing en werk. Wat is er toch veel gebeurt. Wat zijn de keuzes geweest. Zijn er keuzes geweest? Kunnen er nieuwe keuzes gemaakt worden? Veel wordt duidelijk. Er vallen een kwartjes. Ik luister en stel...

Staat mijn carrière ladder nog wel tegen de goede muur?

Annelies vraagt zich af of haar carrière-ladder nog wel tegen de goede muur staat. Ze komt hier twee volle dagen op de boerderij. Twee dagen om te praten over haar loopbaan. Ik laat haar vooraf de Odin Compass (ODC) invullen. On line kiest ze haar drijfveren en competenties. Het systeem maakt er een soort moodboard van. V1 en V2 zijn haar authentieke drijfveren met bijbehorende competenties.  Annelies maakt er echter nauwelijks gebruik van (veel oranje) en zet vooral in op de vier blauwe competenties (energieverlies).  Ze werkt vooral op wilskracht. Ik luister en stel...

‘Ik wil meer mezelf zijn’

‘Ik wil meer mezelf zijn’ zei Johan op de eerste dag van zijn driedaagse individuele coaching hier op de boerderij. ‘Maar ja, wie ben ik?’ Ik nodigde deze keiharde werker uit voor een gesprek met zijn pusher. Hij keek me aan of hij het in Keulen hoorde donderen maar ging erin mee na een uitleg van mijn kant. ‘Dan staat mijn pusher buiten, daar voelttie zich thuis.’ Het eerste wat de pusher mij daar toevertrouwde is dat Johan beter thuis in zijn tuin had kunnen werken, dan hier te niksen met al die vragen over zichzelf en zijn ouderlijk huis. En met het oordeel “Huilebalk ! “ werd Johan, door zijn pusher, genadeloos in de hoek gezet. De teerling was geworpen. Ik luister en stel...

Schaalwandelen

Christiaan was er weer. De afsluiting van de driedaagse coaching met een moodboard en de schaalwandeling hier op de boerderij. “Waar wil je naar toe?” vraag ik hem. “Meer balans tussen werk en privé.” Ik leg de getalschalen op de grond en Christiaan gaat staan op schaal 3. Elke schaal, elke stap doorloopt hij. Hoe kwam hij op drie en welke stappen gaat hij nog ondernemen naar tien. Christiaan wordt gaandeweg steeds enthousiaster. Bij tien klaarde zijn gezicht helemaal op: “Ik weet nu wat me te doen staat.” Ik luister en stel...